De meest interessante theorie die ik kan vinden is toch wel die van muziek. Het schijnt dat je hersenen op een bepaalde frequentie zitten wanneer je veel inspiratie hebt. Dit noemen ze de alfastaat. Door middel van bepaalde tonen en het verschil in frequentie daartussen kun je die staat oproepen. Barokmuziek schijnt dezelfde werking te hebben. Bij barokmuziek heb je vaak 60 tot 64 tellen per minuut, wat overeen komt met je hart. Het hart is het eerste geluid dat een mens hoort en daarmee het meest vertrouwde en rustgevende geluid dat we kennen. Ook op deze manier kom je in dezelfde staat terecht.

Ik luister op dit moment naar BrainRadio, je mag het een half uur gratis proberen. Het werkt inderdaad erg rustgevend en aangezien er niet in gezongen wordt, raak ik ook niet bijzonder afgeleid. Het schrijft lekker door, ik kan niet anders zeggen. Nu ben ik dus nog even door gaan zoeken, want met een half uur gratis radio red ik het niet.

Op deze wikipedia staat uitgelegd hoe het zou werken met de radiogolven in je hoofd en laat zien welke fases je hebt. Als ik het goed begrijp is de truc van dit alles, zorgen dat je in de alfa-staat komt. Het maakt niet uit hoe je die bereikt, als je hem maar bereikt. In die staat ben je ontspannen en kun je makkelijk leren en onthouden. Altijd een leuke bijkomstigheid. Wikipedia vermeldt dat je zelfs de effecten van drugs kunt opwekken door deze manier van geluid afspelen. Al is dat niet heel bevoordelijk voor mijn schrijfkunsten, hooguit voor wat extra fantasie.

Nu ik weet wat het doel is, weet ik gericht wat ik moet zoeken op internet. “Hoe kom je in alfa-staat?” En daar gaat het mis. De eerste zoekresultaten zijn van meditatieforums, al snel gevolgd door alles over ‘the Secret’. De radio is inmiddels afgelopen en ik heb nog steeds niets productiefs gedaan. Ik sta zowaar bijna op het punt om stukjes uit ‘the Secret’ te gaan lezen! Ik blader snel terug naar het allereerste blog wat ik opende en daar staat de gouden tip:

“Forceer jezelf, ga gewoon schrijven.”

De soundtrack van Amelie zal bij mij altijd op de achtergrond blijven draaien wanneer ik schrijf. Maar een writer’s block zit toch echt in je hoofd. Als het zoeken naar de oplossing me bij ‘the Secret’ brengt, weet ik dat ik niet meer om me heen moet kijken, maar gewoon een schop onder mijn kont nodig heb.

Een groot gedeelte van dit concept is psychologisch. Ik denk dat er een relatie is tussen de kennis die iemand heeft van het product en het bedrag dat je ervoor krijgt. Dit verdeel ik onder in een leek, middenmoot en een expert. Volgens mij heb je niets aan een leek. Die zal absoluut onder de indruk zijn van een resultaat, product of wat je dan ook aanbiedt. Maar het is onwaarschijnlijk dat hij een reële inschatting kan maken van uren en waarde. Middenmoot lijkt mij de beste klasse. Ze weten er net genoeg vanaf om het op waarde te kunnen schatten, ze begrijpen wat je zojuist voor ze hebt gedaan en de waarde wordt bepaald naar aanleiding van iets wat ze zelf niet hadden gekund maar wel nodig hadden. Voor hun is de waarde groot en reëel. Tot slot zijn er de experts. Zij zullen alleen iets uitbesteden wanneer zij zelf de tijd er niet voor hebben. De waardering schat ik laag in, omdat zij té goed op de hoogte zijn van de onkosten. Kans is groot dat je daar alleen quitte op speelt en dat is geen langdurige optie voor een inkomen. Uiteraard zal je er vast eens een verrassen, maar dat zal niet van invloed zijn op de gemiddelde waardebepaling. Volgens mij is dit te onderzoeken, wat zou beteken dat je een specifiekere doelgroep hebt.

Dan de verdeling binnen de middenmoot. Hebben ze wel het budget om je uit je onkosten te halen? Ik denk dat je niet een hele commerciële organisatie moet aanbieden om de waarde pas achteraf te bepalen. Een zeer commerciële zakenman zou daadwerkelijk gaan uitrekenen wat iets hem direct opbrengt. Er zijn maar weinig producten of diensten die de omzet concreet doen stijgen. Dus dat is niet verstandig. Nog een risicogebied zijn de mensen met weinig te besteden, net begonnen zzp-ers, bedrijven in een crisis. Kan iemand nog objectief een waarde bepalen? Is subjectief genoeg? Ik denk dat je met een berekening een heel eind kan komen. Hoeveel een commercieel zakenman over het algemeen geeft, niet in getallen, wel in percentages. Hetzelfde geldt voor de crisisgroep. Op basis van hun te besteden bedrag is een schatting te maken van wat ze maximaal zullen uitgeven. Daarmee kun je berekenen of dat rendabel is. Meer zekerheid.

Als laatste punt nog de persoon zelf. Als je iemand bent die werkt met waardebepaling achteraf hangt er een hoop af van jezelf. Er zijn al heel vaak onderzoeken gedaan naar uiterlijk. Welke gelaatstrekken maken iemand een eerlijk persoon. Hoe moeten je verhoudingen zijn om er knap uit te zien. Wat is het perfecte gezicht. Welke kenmerken zorgen voor sympathie. Met deze kennis kan je de perfecte salesman neerzetten. In een blog van pepperminds, een salesbedrijf, staat een artikel over dit onderwerp. Met deze wetenschap zou je je verschijning kunnen beïnvloeden en je waarde kunnen opkrikken. Je kunt zelfs testen hoeveel procent mensen meer geven naar mate je meer voldoet aan de kenmerken van de ‘perfecte salesman’. Ik denk namelijk dat er een behoorlijke relatie bestaat tussen persoon en waardebepaling.

Als deze punten, die ik net heb genoemd, daadwerkelijk worden getest, weet je in ieder geval wat de kans is dat je zelf kan verdienen met waardebepaling achteraf, wie je beste doelgroep is en wat je kunt veranderen. Ik denk dat waardebepaling achteraf sterk te beïnvloeden is door jezelf, maar ik denk ook dat er valt te onderzoeken wie je beste doelgroep is. Ik weet dat er niet graag in hokjes wordt gedacht, ik weet ook dat dit meer een nobele kwestie is dan een commercieel model, maar zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar. Ik kijk er graag rationaal tegenaan. Ik pleit niet voor een waterdicht systeem, wel voor een onderbouwd systeem. Ik ben dan ook niet tegen waardebepaling achteraf, ik denk alleen dat het pas lucratief is als je wat dingen van te voren uitzoekt.

Ik blijf op zoek naar wetenschappelijke artikelen aangaande dit onderwerp. Indien je er nog een te binnen schiet dan hoor ik het graag. Als je hier onderzoek naar wilt doen, dan hoor ik het ook graag!

Een kleine greep uit mijn leven. Ik ben de hele dag lang mijn mail aan het afhandelen omdat iemand mij heeft verteld dat een georganiseerd persoon leeft vanuit een lege inbox. Mensen hebben daardoor het idee dat ik inderdaad zo’n persoon ben, tot ze een keer helemaal geen mail krijgen aangezien mijn lege inbox belangrijker was dan de te beantwoorden mailtjes. Één keer in de zoveel tijd zit de inbox zo vol dat ik “alvast” alles in de mapjes zet waar het uiteindelijk heen zou moeten, om vervolgens compleet te vergeten dat ik mijn eigen systeem heb tegengewerkt. Dus voor iedereen die op een mailtje zit te wachten: Sorry daarvoor.

Mijn agenda is een geval apart, gevallen apart moet ik zelfs zeggen. Ik heb een analoge agenda, zo’n boekje, weten jullie nog? En ik heb een digitale agenda. Als je door beide heen bladert zou je denken dat ik weer die georganiseerde persoon van net ben, maar weer weet ik jullie in het ootje te nemen. Ik houd een agenda bij met terugwerkende kracht. Ongeveer 1 keer in de maand besluit ik dat het tijd wordt mijn agenda nuttig te gebruiken. Dan werk ik alles bij wat ik die afgelopen maand heb gedaan en wat er de volgende maand aan zit te komen. Dit doe ik in beide agenda’s. De eerste 2 weken trek ik nog wel eens interessant mijn agenda om te kijken of ik kan, maar zet er niets in. Uiteindelijk verwaterd dit ook. Zodanig zelfs dat ik na een maand weer alles met terugwerkende kracht zit in te vullen. Zeg maar niets…

Sinds kort ben ik zelfstandig en ik werk dus op deze manier. Nee, laat ik hier trouwens maar niet verder over uitweiden aangezien jullie mijn potentiële werkverschaffers zijn. Ik werk goed en beloof plechtig dat ik de stapel boeken voor mijn neus ook echt ga lezen en er zélfs wat mee doe!

Genoeg over mij. Die stapel boeken dus. Ik denk persoonlijk dat er markt is voor een boek in de trend van “Hoe begin ik aan een boek” of “Hoe maak ik tijd vrij voor het volgende boek…”. Misschien zelfs iemand die je werkzaamheden tijdelijk overneemt om zo’n boek te kunnen lezen. Het is een idee. Dat brengt mij bij het volgende, hoe begin je aan deze boeken? Ik heb inmiddels gekozen om te beginnen met David Allen “Getting Things Done”. Naar mijn idee de eerste theorie en de basis voor andere boeken. Ik probeer er nu al een week in te beginnen. Op de een of andere manier krijg ik het nog niet voor elkaar. Is het een leesboek? Is het een studieboek? Moet ik het in een keer uitlezen of is het een soort bijbel?

Vanavond gaat het gebeuren. Ik ga beginnen in het boek. Met een gele marker en gekleurde post-its ga ik aan de slag en ik zal pas stoppen als ik het hele boek heb doorgelezen. Terug naar mijn studietijd en mijn bureau. Ik heb besloten dat ik het wel zo snel mogelijk uit lees. Maar ik beschouw het als een studie boek. Mijn verwachtingen zijn hoog. Al denk ik dat iedere trainer blij met mij zou zijn. Iemand met zó weinig structuur kan je het al snel een beetje makkelijker maken. Of ik ben de ‘worst nightmare’, dat moet nog blijken! Ik ben wel bereid de aanpassingen te maken. Ik ben klaar voor een verandering. Ik ben klaar voor een agenda!!

Denk ik

De bijdehandte trut naast me is wakker zie ik. Ik haat haar. Zij heeft tv, maar mij even helpen… Ho maar! Egoïstische trut. En jij ook stomme hoer! Ligt me de godsganze dag aan te staren. En maar lachen en praten, al dat wijvengezeik hier. ‘ielh ielh ik krijg bezoek… tutututu ielh ielh’ Stomme doos. Houd toch gewoon je bek. Hmmm, het meisje is ook wakker. Zij is veel te jong om hier te liggen, zielig wel, wat zou ze hebben? Ze lacht, ik lach terug. Zij kent tenminste haar plek. Bezoek alleen op bezoektijden, kijkt tv of slaapt. In ieder geval geen gekwetter de hele tijd. Godver! Ja ga maar bellen ja! Tuurlijk, trek je niks aan van mij hier, trek je gewoon maar niks aan van me! Ik ben toch een stokoude man, daar hoef je geen rekening mee te houden, nee hoor, stomme trut, denk maar niet aan mij! Pffff… jeugd!

Ik moet de lift vinden. Waar is nou toch die uitgang. Het is 12 uur, ik moet toch echt naar huis. Moeders heeft over een half uur het eten op tafel staan. Waar is de uitgang? Waar is dan toch de uitgang??? Iemand? Hé, ik ken die mensen. Oh daar is mijn bed. Lekker even een rondje gelopen, dat kunnen die stomme dozen niet, nee, dat kunnen zijn niet. En ik lekker wel.

Eten? Waarom krijg ik eten? Uh.. Zuster? Wanneer word ik opgehaald? Want ik mag zo naar huis. Mijn vrouw komt me halen. Ik moet ook zo douchen en inpakken. Wanneer word ik opgehaald? Zuster? ZUSTER? Je moet harder praten, ik hoor je niet. ZUUUUSTEEEEER, ANTWOORD!!! Godverdomme wat kijkt de rest me aan. Wat moeten jullie van me? Huh? Wat moet je, wat moet je? Houd je bek jij. Bemoei je met je eigen! Tsss, wat een domme snollen. Allemaal domme snollen hier. ‘ielh uuullhh, moet je mij zien, ik heb borsten en ik loop achter de dokter aan… ielh uuulhh, ik heb borsten jij moet naar me luisteren… Ielh uulh’ Hoeren zijn het, hoeren!

Ik open mijn ogen. Het is licht. Naast me staat de dokter. En nog iemand… Wie is dat? Dokter wie is dat? “Dit is Johan, weet u nog? Dit is Johan van het verpleeghuis.” Maar, ma.. “Vandaag gaat u met hem mee naar het verpleeghuis en daar staan nu ook al uw spulletjes.” Nee, dat was niet de afspraak. Dokter, ik zou naar huis gaan. Mijn vrouw komt me halen. “Nee u gaat niet naar huis. We hebben de vorige keer gezien dat u toch niet goed voor zichzelf kunt zorgen, weet u dat nog, meneer?” Ja maar dat was toen, ik besef nu dat ik moet douchen. Mag ik alstublieft naar huis dokter? Alstublieft? Ik wil naar Marie, ze mist me. “Maar Marie is hier niet geweest.” Uhhh… nee… maar ik weet niet… uhh… Marie moet eten koken… toch? Ja. Dat is het. Marie moest eten koken. “Maar u bent hier al 2 weken meneer en Marie is niet geweest.” Nee nee, ik ben hier gisteren gekomen en Marie staat eten te koken en ik moet naar huis. Jullie weten verdorie niet eens wie ik ben. Ik MOET naar huis, dokter. Dokter, laat me gaan, alstublieft. Ik pak zijn jas. Dokter alstublieft. “Meneer u moet goed begrijpen uw vrouw, Marie, is al 2 jaar dood. En u verzorgt zichzelf niet. U moet naar het verpleeghuis. U kunt niet alleen wonen.” Nee Nee NEEE!!! Marie is niet dood. Kut! De tranen rollen over mijn wangen, dat mag niet. Ik ben een man. Maar Marie… ohja… Marie is dood… De tranen houden niet meer op. Godverdomme, Marie is dood, ik zit hier te janken voor de dokter en ik mag niet naar huis. GODVERDOMME! “Meneer weet u het weer?”

De oude man breekt totaal. 97 Jaar oud is hij. En trots daarop ook. Hij is de oudste patiënt op dit moment. Dat vertelden ze me toen ze me deze kamer in reden. Niets anders dan gevloek en getier heb ik uit zijn bed horen komen. De godganze dag ging het door. Zelfs ‘s nachts. En af toe kreeg ik een lachje mijn kant op dat me van top tot teen kippenvel bezorgde. Maar ook iedere dag heb ik toegeken naar het hartverscheurende tafelreel. Dag in, dag uit werd hem verteld dat Marie niet meer leefde en dat hij naar het verzorgingstehuis moest. De tranen biggelden over zijn wangen. En de haat waarmee hij mijn buurvrouwen aankeek… Ik heb nog nooit zoiets gezien. Ze hebben het zielige hoopje in de rolstoel gehesen, terwijl hij nog in zijn badjas zat. Zo namen ze hem mee. 97 Jaar oud en geen greintje waardigheid meer over. Hij had gelijk, ik was te jong om op die afdeling te liggen. Maar liever te jong, dan te oud. Zo wil je geen 97 worden. In memoriam.

Soms was ik een prinses op weg naar mijn kasteel, dan was ik een kok die snel naar haar restaurant moest komen omdat het toch wel erg druk was. De koeien kregen namen en ik deed er steeds langer over. Ik genoot.

In de winter was het glad, sommige stukken moest ik lopen. Af en toe kwam er een auto langs, ik zag ze niet, ik zag alleen mijn gedachten. Bezorgd moeten ze hebben gekeken. Voorzichtig moeten ze langs me zijn gereden. Die er vaker reden wenden eraan, maar de anderen vroegen zich altijd af of het wel verantwoord was. Of ze niet te hulp moesten schieten. Of ze me een lift moesten geven. Maar ik zag ze niet. Ik keek gelukzalig voor me uit. Ik genoot.

De winter van 1994 kwam. Het weeralarm was uitgegeven. Mijn moeder lag in bed. Ik vroeg of ze me wilde brengen. Ze draaide zich om. “Ik ga me niet omkleden dan hoor en je broertje moet eerst naar school, dus dan kom je wel te laat. En ik schrijf geen briefje voor je omdat jij niet wilde fietsen.” Ik liep naar beneden, pakte mijn boterhammetjes met komijnekaas en stopte alles in mijn rugzak. De voordeur blies open met een harde knal, mijn moeder zuchtte “Joyce kijk toch uit” en ik pakte mijn fiets. Het stukje door het dorp ging wel, maar zodra de open vlakte begon lag ik languit op het wegdek. Ik veegde een traan weg, beet mijn tanden op elkaar toen ik de scheur in mijn broek zag en liep verder met de fiets aan de hand. Ik zou te laat komen. Ik wilde niet te laat komen, ik moest fietsen.

Slingerend kroop ik vooruit tegen de kracht van de wind in. Takken vielen van de bomen, blokkeerde het wegdek en het water klotste over de dijk. Mijn laarsjes liepen vol met water en zelfs mijn ondergoed was al nat. Het was koud en guur, ik kon niet op tegen de gewelddadige storm. Tranen mengden zich met regen. Mijn blonde haren plakten aan mijn wangen,, mijn rugzak hing als lood op mijn rug. Ik viel om, stond weer op en ging door. Het begon harder te waaien en de druppels sneden als messen in mijn huid. Mijn ogen kneep ik dicht, de tranen bleven maar komen en er liep een straaltje bloed langs mijn knie. Ik moest naar school en wel snel ook, ik was te laat!

Met een harde klap werd ik van de weg afgesmeten. De boom sloeg me en hij hield niet op. Met tak en al vloog ik over de kop. Mijn fiets, waar is mijn fiets? Ik hapte naar adem maar kreeg in plaats daarvan een grote slok water binnen. De grond verdween onder mijn voeten, ik zonk, ik zonk en de golven sloegen over mijn hoofd. De handen van het water duwde me verder en verder en de vuistslag van de boom kwam weer. Ik zag niets meer. Ik was bang.

Een hand trok me uit het water, ik klom op de kant. Golven water kwamen uit mijn maag, ik hoestte en wreef in mijn ogen. Om mij heen was niemand. Het was mijn wereld, leeg, niemand. Mijn fiets was weg. Het water had mijn fiets gestolen. Ik zou nooit meer op school komen, de schaamte betrok me. Ik zou ook niet naar huis gaan. Dit was mijn wereld en dat zou het voor altijd blijven. Ik snikte, ik snikte van angst, ik snikte van pijn, ik snikte van verdriet, ik snikte van honger, ik snikte van het overdonderende geweld wat mij werd aangedaan. Mijn rugzak stond open. Het enige wat er nog in zat waren mijn boterhammetjes komijnekaas. Snikkend en rillend at de komijnekaas eraf. Het brood was nat, vies, ik zou het bewaren. Mijn rantsoen. Mijn wereld. Ik genoot niet meer.

Een half jaar lang heb ik de anonimiteit kunnen waarborgen. De gordijnen hebben al die tijd dicht gezeten en niemand wist wat er in dit huis schuil ging. Een half jaar later besloot ik noodgedwongen hier nog minimaal een jaar te blijven. Niet omdat het hier beviel, nee zeker niet, maar in deze tijden kan ik voorlopig niets beters krijgen. Ik besloot dan ook mijn voortuin onder handen te nemen en binnen ook het een en ander te bewerkstelligen om de situatie leefbaarder te maken. Voor zover mogelijk.

We zijn nu een maand verder. As we speak zit ik in mijn voortuin dit stuk te typen en te overdenken wat er is gebeurd in de afgelopen maand. Een soap trekt aan me voorbij. Een soap waar ik middenin woon. Een soap, waar ik tegen alle verwachtingen in, aan mee deel. Een donkere schaduw hangt over deze buurt waar de mensen altijd lachen. Niemand van buiten af, niemand, beseft wat er hier allemaal gebeurd.

Het begint in het huis naast me. Een buurjongen die zijn hulp aanbiedt bij het spitten van mijn voortuin. Mijn vermoeidheid overwon mijn angst voor diskrediet bij buren en ik greep het voorstel met twee handen aan. De jongen pakte zijn konijn erbij en mijn hart smolt direct. Hij vertelde me over de buurt, over de mensen waar je wel mee kunt praten zonder dat het verplichtingen met zich mee brengt. Over de mensen waar je niet mee kunt praten, die wegens eenzaamheid en misplaatst oudergevoel een gevaar voor je vrije tijd kunnen zijn. De roddels, de affaires en vooral DE geheimen van de buurt. Zijn huis, wat er nu maagdelijk schoon uitziet, bleek tot een half jaar geleden een hoerenkast te zijn geweest. Illegale meiden werden als goedkoop vlees over de toonbank gesmeten en de spermavlekken zaten tot in het plafond. “Nooit, maar dan ook nooit” zei hij me “wordt hier nog over gesproken” Maar het geheim zit in ieders hoofd die hier voorbij loopt. Mensen weten niet waar ze moeten kijken en nog altijd als er een auto de straat in rijdt, zie je de gordijnen lichtjes opzij gaan.

Er bleken zelfs meer “normale” mensen te wonen in deze buurt. Mijn Hongaarse bovenbuurmeisjes komen bij me zitten in de voortuin. We kletsen, we eten ijs. De meest goddelijk man die ik ooit heb ontmoet, komt me vragen of hij mijn overgebleven zand van de voortuin mag meenemen. Alles lijkt goed te gaan, alles lijkt beter te worden, ik voel me thuis.

Een paar keer heb ik hem nog gezien, de buurjongen, gezellig, als goede vrienden hebben we gegeten en gedronken. We hebben gedanst tot diep in de nacht en ik dacht dat de wereld perfect was. Tot vrijdagavond… We hadden afgesproken. Hij moest nog even weg, daarna zou hij aankloppen. Nimmer meer heb ik iets van hem vernomen. Zelfs zijn telefoon staat uit. Zijn konijn zit alleen. Alleen in het huis waar ooit de hoeren hebben gedanst, het huis wat compleet is leeg getrokken om het leefbaar te maken, het huis waar nu al dagen geen teken van leven meer in is vertoond. De auto is weg. Het huis staat leeg. Geen bericht, geen verhuistekens, geen familie, geen huisbaas, niets dan leegte. Het mysterie ontwaakt.

Hoe mooi de goddelijke man ook is, hoe prachtig hij ook lacht, hoe aardig de buurmeisjes ook zijn, hoe gemoedelijk ik er ook uitzie in mijn voortuin. De schaduw komt dichterbij. Het donker trekt zich over de buurt die voor even het licht heeft gezien. Hier en daar klinkt nog een vriendschappelijk “hoi” of zie je lichtjes een hoofd knikken jouw kant op. Het voordeel van de mensen die altijd weten wat je aan het doen bent, blijkt geen voordeel. Ze houden zich enkel bezig met wat er WEL plaatsvindt. Niemand lijkt zich te bekommeren om wat er NIET plaatsvindt. Je kunt vermoord worden in je eigen huis en na twee weken nog niet gevonden zijn. Je kunt uitglijden in de douche en niemand zal het vreemd vinden dat die laptop al een paar dagen buiten staat. Ja. Ze vinden het vervelend dat ze niemand zien om aan te vragen of ze hem mee mogen nemen.

Ik ruim mijn spullen op, haal mijn tuinset naar binnen, doe de ramen dicht en sluit de gordijnen. Ik trek me terug in de anonimiteit. Morgen gaan we opnieuw naar buiten en doen we alsof er niets aan de hand is. Ik zeg vriendelijk “hoi” en knik naar mensen. Als iemand mijn zand mee wil nemen zeg ik “nee sorry, u bent net te laat, er komt al iemand anders voor”. Ik eet een ijsje  met de buurmeisjes en vraag me in stilte af waar de buurjongen toch blijft. Maar ik vertel het niemand. Want wij delen geheimen, de buurjongen en ik, wij delen geheimen.

Ook nu ben ik weer in de kelder van mijn werk. We hebben de dozen verzameld bij de lift. Er moet echter nog veel meer worden uitgezocht. Mijn twee vriendinnen gaan met de lift naar boven. Ik zeg ze dat ik de rest wel uit zoek, ik ken de weg inmiddels en zij hebben nog veel te doen. Ik hoor de krakkemikkege lift naar boven stommelen.

Door de schemerige kelder loop ik terug naar achter. Ik moet nog minstens 20 rapporten opzoeken in de chaos daar. De uren gaan traag voorbij en geconcentreerd speur ik door de paden heen. Ik hoor niet eens dat de rammelende lift weer naar beneden is gekomen. Ook de voetstappen die mijn kant op kwamen, hoorde ik niet. De plotselinge stilte en het gevoel dat er iemand naar me keek, deed me opwekken uit mijn concentratie. Vlug keek ik achterom.

In het schemerlicht zag ik een gestalte staan. Het peertje hing achter hem waardoor ik alleen zijn contouren zag, een lange man met een jeans en een goed jasje. Ik had een vermoeden, mijn hart sloeg drie keer over en ik kreeg een knoop in mijn maag. “We.. we.. Wie is daar?” vroeg ik stotterend. “Ik kom je even helpen met wat er nog naar boven gesjouwd moet worden.” Antwoordde hij. Langzaam liep hij mijn richting op. Gelukkig schemert het want ik bloos heftig. Hij komt naast me zitten op de grond en begint ook mee te zoeken in de dozen.

Het gesprek verliep soepel en we lachen en we praten. Ik voel zijn been tegen de mijne en mijn hele lichaam wordt er warm van. Ik merk aan hem dat hij het ook prettig vindt. Het gesprek valt stil en we kijken elkaar aan. Hij pakt mijn gezicht en begint me voorzichtig te zoenen. Mijn hart bonkt en ik zoen hem terug. Hij stopt, kijkt me even aan en lacht. Ik lach terug. Hij schuift me dicht tegen hem aan en we zoenen intens. Zijn handen zijn overal en ik vergeet alles wat er om me heen gebeurt.

Onze lichamen in elkaar verstrengelt. Zijn rug is bezweet. Ik voel mijn hoofd gloeien en zie dat ook hij een blos heeft. Mijn lichaam shockt nog een paar keer na, hij hijgt. Hij streelt zachtjes door mijn haar. Hij kijkt me aan en ik hem. We zoenen en hij rolt zich van me af.

Iedere avond voordat ik ga slapen moet ik hier even aan denken. Mijn droom zal vanaf nu een fijne zijn. Iedere ochtend wordt ik badend in het zweet wakker, maar dan met een lach op mijn gezicht.

In de kelder hangt een klein peertje en de vloeren en stellingen staan vol met dozen dossiers. Gelukkig werkt een vriendin er al langer en zij weet precies welke we moeten hebben. Langzaam banen we ons een weg door de schemerige ruimte. De dozen zetten we klaar bij de lift en we raken langzaam aan wat bezweet.

Met opgestroopte mouwen en een gesloopte rug staan we bij de lift. We hebben ieder twee volle dozen vast. Het is best zwaar, maar zo lukt het allemaal in 1 keer. Als de lift komt blijkt dat we er niet alle drie in kunnen. Uiteraard bied ik aan om dan de trap te nemen. Hun verzekerd dat het echt wel gaat met die dozen, sluiten de deuren van de lift en rammelt deze naar boven.

De smalle wenteltrap in de hoge kelder is inderdaad erg smal. Maar ik ben gewend aan dit soort trapje en begin gestaag aan mijn tocht naar boven. Een paar keer rasp ik met mijn knokkels tegen de ruwe, verroeste leuning aan. Mijn knokkels bloeden. Onder mij hoor ik iets. Mijn adem stokt in mijn keel. Ik heb echt een hekel aan muizen en aan ratten wil ik niet eens denken…

Als ik achterom kijk staat er een man op de trap. Het schemerlicht valt achter hem waardoor ik zijn gezicht niet kan zien. Ik sta even stil en de man ook. Dan begint hij op me af te lopen… Ik wil harder lopen, maar het gaat niet, die dozen zitten in de weg. Mijn knokkels gaan harder bloeden als ik probeer sneller te gaan. De man komt dichterbij en ik raak in paniek. Ik struikel over de treden en wil harder lopen, het gaat niet. De man kan me bijna aanraken en als ik willen gillen blijft het geluid steken in mijn keel. Hij pakt me…..

Badend in het zweet wordt ik wakker. De tranen stromen over mijn wangen en ik hoor dat ik gil. Om mij heen staan mensen. Dit klopt niet. De man zie ik in de spiegel achter me. Hij houdt mijn nek nog steeds vast. Waar is de schakelaar van het licht? Ik kan hem niet vinden? De mensen komen steeds dichterbij en ik begin te hijgen door de verstikkende greep.

Ik doe het licht aan. Mijn kamer is leeg. Maar ik doe het licht nooit meer uit.

Ik leef in een wereld die geen geborgenheid kent.
Ik leef er, maar ik ben er niet.
Al maak ik veel memoires, ikzelf heb er geen.

Ik voel me kwetsbaar en verloren, voor zover ik nog iets voel.
Weet iemand wat mijn nut is? Of misschien mijn doel?
Kan iemand mij vertellen, of ik wel besta?
Ik wil dit heel graag weten. Voor ik verder ga.

Een schilderij door mij

De situatie

Ik zat vanmiddag op het terras in gezelschap van een aantal voor mij onbekenden. Een daarvan heeft een boek geschreven dat de naam draagt; Moffies. Zoals jullie zelf wel begrijpen ligt dat dicht bij het woord dat de oorzaak is geworden van dit excuus.  Een van de gegadigden was een man van harde woorden, een man met een scherpe pen, een man niet bang om zijn mening op tafel te spuwen. Ik had hun beiden nog nooit ontmoet. Maar die man heeft geleid tot dit moment.

De issue

In het betreffende boek staan spotprents, ook wel cartoons genaamd, met tekst over een exhibitionistisch volk. Voor een visualiserende vrouw is dat een vulgair en onterend tafereel om te zien of zelfs te horen. U kunt zich dan ook wel voorstellen dat ik compleet ontdaan was. Ondanks dat er geadviseerd werd van onderwerp te veranderen zijn er provocerende uitspraken gevallen die ik uit bescherming van de aanwezigen niet zal herhalen.

De uitspraak

Vol emotie heb ik gepoogd een houding aan te nemen. De afkeer raasde door mijn lichaam en het bloed steeg naar mijn hoofd. De beelden stonden nog op mijn netvlies gedrukt. Ik probeerde na te denken en terug te gaan naar mijn eigen gedachten. Het mocht niet baten. Met een verhit hoofd en het zweet druipend over mijn rug begon mijn mond een eigen leven. Ik hoorde mezelf praten maar herkende mijzelf niet meer. Waren dit mijn woorden? En waarom hoor ik die wel uit mijn mond komen maar verschijnen die niet in mijn hoofd? Waar is mijn controle? Oh nee, hoe zet ik dit uit ?! MOFFEN!!!

De afloop

Ik hoorde het, ik rilde vol afschuw van mijzelf. Een nare smaak in mijn mond. Op slag had ik het koud en voelde ik het angstzweet langzaam uit mijn poriën komen. Ik kan er nog steeds niet over uit, wat heb ik gedaan? Het woord dat al jaren niet meer gebruikt is, het woord dat niet eens vertaald kan worden naar een ander, het woord dat nooit, maar dan ook nooit meer gebruikt mag worden, is hier nodeloos gevallen.

De verontschuldiging

Schuldig, ben ik aan het gebruiken van dit woord vanavond. Nooit zal ik dit goed kunnen maken. Ik wil daarom plechtig zweren dat ik dit woord nimmer meer zonder reden zal gebruiken. Een vrouwelijke onschuld heeft dit in mij naar boven geroepen, getriggerd door de omgeving waarin ik mij bevond, gevoelsmatig verplicht door het gezelschap waarin ik verkeerde. Op dat moment leek het logisch, maar ik beloof dat ik in het vervolg dit woord niet meer zal gebruiken.