De bijdehandte trut naast me is wakker zie ik. Ik haat haar. Zij heeft tv, maar mij even helpen… Ho maar! Egoïstische trut. En jij ook stomme hoer! Ligt me de godsganze dag aan te staren. En maar lachen en praten, al dat wijvengezeik hier. ‘ielh ielh ik krijg bezoek… tutututu ielh ielh’ Stomme doos. Houd toch gewoon je bek. Hmmm, het meisje is ook wakker. Zij is veel te jong om hier te liggen, zielig wel, wat zou ze hebben? Ze lacht, ik lach terug. Zij kent tenminste haar plek. Bezoek alleen op bezoektijden, kijkt tv of slaapt. In ieder geval geen gekwetter de hele tijd. Godver! Ja ga maar bellen ja! Tuurlijk, trek je niks aan van mij hier, trek je gewoon maar niks aan van me! Ik ben toch een stokoude man, daar hoef je geen rekening mee te houden, nee hoor, stomme trut, denk maar niet aan mij! Pffff… jeugd!

Ik moet de lift vinden. Waar is nou toch die uitgang. Het is 12 uur, ik moet toch echt naar huis. Moeders heeft over een half uur het eten op tafel staan. Waar is de uitgang? Waar is dan toch de uitgang??? Iemand? Hé, ik ken die mensen. Oh daar is mijn bed. Lekker even een rondje gelopen, dat kunnen die stomme dozen niet, nee, dat kunnen zijn niet. En ik lekker wel.

Eten? Waarom krijg ik eten? Uh.. Zuster? Wanneer word ik opgehaald? Want ik mag zo naar huis. Mijn vrouw komt me halen. Ik moet ook zo douchen en inpakken. Wanneer word ik opgehaald? Zuster? ZUSTER? Je moet harder praten, ik hoor je niet. ZUUUUSTEEEEER, ANTWOORD!!! Godverdomme wat kijkt de rest me aan. Wat moeten jullie van me? Huh? Wat moet je, wat moet je? Houd je bek jij. Bemoei je met je eigen! Tsss, wat een domme snollen. Allemaal domme snollen hier. ‘ielh uuullhh, moet je mij zien, ik heb borsten en ik loop achter de dokter aan… ielh uuulhh, ik heb borsten jij moet naar me luisteren… Ielh uulh’ Hoeren zijn het, hoeren!

Ik open mijn ogen. Het is licht. Naast me staat de dokter. En nog iemand… Wie is dat? Dokter wie is dat? “Dit is Johan, weet u nog? Dit is Johan van het verpleeghuis.” Maar, ma.. “Vandaag gaat u met hem mee naar het verpleeghuis en daar staan nu ook al uw spulletjes.” Nee, dat was niet de afspraak. Dokter, ik zou naar huis gaan. Mijn vrouw komt me halen. “Nee u gaat niet naar huis. We hebben de vorige keer gezien dat u toch niet goed voor zichzelf kunt zorgen, weet u dat nog, meneer?” Ja maar dat was toen, ik besef nu dat ik moet douchen. Mag ik alstublieft naar huis dokter? Alstublieft? Ik wil naar Marie, ze mist me. “Maar Marie is hier niet geweest.” Uhhh… nee… maar ik weet niet… uhh… Marie moet eten koken… toch? Ja. Dat is het. Marie moest eten koken. “Maar u bent hier al 2 weken meneer en Marie is niet geweest.” Nee nee, ik ben hier gisteren gekomen en Marie staat eten te koken en ik moet naar huis. Jullie weten verdorie niet eens wie ik ben. Ik MOET naar huis, dokter. Dokter, laat me gaan, alstublieft. Ik pak zijn jas. Dokter alstublieft. “Meneer u moet goed begrijpen uw vrouw, Marie, is al 2 jaar dood. En u verzorgt zichzelf niet. U moet naar het verpleeghuis. U kunt niet alleen wonen.” Nee Nee NEEE!!! Marie is niet dood. Kut! De tranen rollen over mijn wangen, dat mag niet. Ik ben een man. Maar Marie… ohja… Marie is dood… De tranen houden niet meer op. Godverdomme, Marie is dood, ik zit hier te janken voor de dokter en ik mag niet naar huis. GODVERDOMME! “Meneer weet u het weer?”

De oude man breekt totaal. 97 Jaar oud is hij. En trots daarop ook. Hij is de oudste patiënt op dit moment. Dat vertelden ze me toen ze me deze kamer in reden. Niets anders dan gevloek en getier heb ik uit zijn bed horen komen. De godganze dag ging het door. Zelfs ‘s nachts. En af toe kreeg ik een lachje mijn kant op dat me van top tot teen kippenvel bezorgde. Maar ook iedere dag heb ik toegeken naar het hartverscheurende tafelreel. Dag in, dag uit werd hem verteld dat Marie niet meer leefde en dat hij naar het verzorgingstehuis moest. De tranen biggelden over zijn wangen. En de haat waarmee hij mijn buurvrouwen aankeek… Ik heb nog nooit zoiets gezien. Ze hebben het zielige hoopje in de rolstoel gehesen, terwijl hij nog in zijn badjas zat. Zo namen ze hem mee. 97 Jaar oud en geen greintje waardigheid meer over. Hij had gelijk, ik was te jong om op die afdeling te liggen. Maar liever te jong, dan te oud. Zo wil je geen 97 worden. In memoriam.

Langzaam aan komt er publiek naar binnen stromen. Een voor een verzamelen zich meer vrouwen aan de tafeltjes. De slierterige haren plakken langs het hoofd en vanonder de natgeregende jassen komt het een na het andere C&A bloemenjurkje parmantig tevoorschijn.  Voor 5 ½ euro heb je hier een bord vol met patatstoof en het ruikt er naar frituur en oud bier. De tafeltjes vullen zich snel en nadat bij iedereen de make-up is bijgewerkt vloeit de wijn rijkelijk. Het personeel rent in de rondte om bij een goedkope maaltijd een zo hoog mogelijke drankrekening te creëren en daar zijn ze goed in. Het is rumoerig en her en der vang je een vlaag van de gesprekken op. “Ik heb je al veel te lang niet meer gezien!” “Nee! Waarom heb je het uitgemaakt?!” “Wat een lul is het toch!” Het lijkt alsof iedereen hier bij elkaar komt om vanaf vroeger alles bij te praten, banden worden versterkt en door roddels ook weer uit elkaar getrokken. De emoties vloeien geleidelijk met de wijn mee.

“Maar hoe lang is het…” Alle gesprekken staakten en de gezichten staan strak op de deur gericht. Er komen zes mannen binnen. Allemaal hebben ze een hip kapsel, gepaste kleding en een zelfverzekerdheid over zich die vrouwen een fijne rilling bezorgt. Doelgericht lopen ze achter elkaar naar de bar. Ze kennen hun weg en ze weten wat er gebeurd. Het gangpad is plots veranderd in een catwalk en het publiek kijkt bewonderend naar de collectie. Ze worden te warm onthaald door het nichterige barjongentje, de biertjes worden op de bar gezet nog voor ze hun jas uit konden doen. En dat is niet het enige wat ze uit moeten trekken als het ligt aan de blik van kleine nicht. De gesprekken van de vrouwen vielen stil, op de achtergrond galmt “it’s raining men”. Gegiechel komt links uit de hoek. “Ok, je kan NU achterom kijken. … Ik zei het toch!” “Nee de rechter.” Zo snel als de stilte was gevallen werd die ook weer gebroken. Toch bleven alle ogen af en toe naar de bar schieten. De bonnetjes stapelen zich steeds verder op bij de barnicht. “Nee, ik haal wel!” Iedere gelegenheid om naar de bar te mogen lopen voor een bestelling is mooi meegenomen. Maar geen van allen durfde de fantasie te doorbreken voor een kans op puur geluk of op zijn minst een avond hoop.

Om middernacht droop de hitsige massa langzaam af en verspreidde zich over de lege kroegjes in Haarlem. De mannen bleven steevast aan de bar zitten terwijl de muziek steeds ietsje harder werd gezet. De wonderschone woensdag was op zijn eind althans, voor iedereen die niet van het barnichtje nog mocht blijven. Nieuwsgierig naar de afloop van het intieme gezelschap wordt je verplicht je avond ergens anders af te maken. De deur sluit met een huiselijk belletje en op de tafel bij het raam staan nog altijd de lege kopstootjes van de mannen die deze avond heel anders hebben ervaren.