Lieve Duitsers

Posted on Nov 16 in Columns, Tekstby jveerdenPrint

Vandaag heb ik jullie moffen genoemd. Er is mij verteld dat dit nodeloos kwetsend was. Graag wil ik mijn excuses aanbieden en zelfs toelichten wat mijn beweegredenen hiertoe waren. Maar ik wil al die het vernomen heeft, duidelijk maken dat ik het nooit zo bedoeld heb.

De situatie

Ik zat vanmiddag op het terras in gezelschap van een aantal voor mij onbekenden. Een daarvan heeft een boek geschreven dat de naam draagt; Moffies. Zoals jullie zelf wel begrijpen ligt dat dicht bij het woord dat de oorzaak is geworden van dit excuus.  Een van de gegadigden was een man van harde woorden, een man met een scherpe pen, een man niet bang om zijn mening op tafel te spuwen. Ik had hun beiden nog nooit ontmoet. Maar die man heeft geleid tot dit moment.

De issue

In het betreffende boek staan spotprents, ook wel cartoons genaamd, met tekst over een exhibitionistisch volk. Voor een visualiserende vrouw is dat een vulgair en onterend tafereel om te zien of zelfs te horen. U kunt zich dan ook wel voorstellen dat ik compleet ontdaan was. Ondanks dat er geadviseerd werd van onderwerp te veranderen zijn er provocerende uitspraken gevallen die ik uit bescherming van de aanwezigen niet zal herhalen.

De uitspraak

Vol emotie heb ik gepoogd een houding aan te nemen. De afkeer raasde door mijn lichaam en het bloed steeg naar mijn hoofd. De beelden stonden nog op mijn netvlies gedrukt. Ik probeerde na te denken en terug te gaan naar mijn eigen gedachten. Het mocht niet baten. Met een verhit hoofd en het zweet druipend over mijn rug begon mijn mond een eigen leven. Ik hoorde mezelf praten maar herkende mijzelf niet meer. Waren dit mijn woorden? En waarom hoor ik die wel uit mijn mond komen maar verschijnen die niet in mijn hoofd? Waar is mijn controle? Oh nee, hoe zet ik dit uit ?! MOFFEN!!!

De afloop

Ik hoorde het, ik rilde vol afschuw van mijzelf. Een nare smaak in mijn mond. Op slag had ik het koud en voelde ik het angstzweet langzaam uit mijn poriën komen. Ik kan er nog steeds niet over uit, wat heb ik gedaan? Het woord dat al jaren niet meer gebruikt is, het woord dat niet eens vertaald kan worden naar een ander, het woord dat nooit, maar dan ook nooit meer gebruikt mag worden, is hier nodeloos gevallen.

De verontschuldiging

Schuldig, ben ik aan het gebruiken van dit woord vanavond. Nooit zal ik dit goed kunnen maken. Ik wil daarom plechtig zweren dat ik dit woord nimmer meer zonder reden zal gebruiken. Een vrouwelijke onschuld heeft dit in mij naar boven geroepen, getriggerd door de omgeving waarin ik mij bevond, gevoelsmatig verplicht door het gezelschap waarin ik verkeerde. Op dat moment leek het logisch, maar ik beloof dat ik in het vervolg dit woord niet meer zal gebruiken.

One Comment

• Martina-online says:

  December 12, 2009 at 2:05 pm

  Bedankt voor de interessante informatie

Trackbacks / Pingbacks