Mijn buurt

Posted on Nov 18 in Columns, Tekstby jveerdenPrint

Mijn ergste nachtmerrie… wonen in een volksbuurt. Doe mij maar hartje centrum. Naar buiten kunnen lopen en gelijk op een terrasje neerzetten voor koffie en een krant. Als je naar de supermarkt gaat altijd andere mensen tegenkomen, nooit dezelfde. Je buren ken je niet. De anonimiteit in het bruisende centrum. Alleen, maar nooit alleen. Een half jaar geleden had ik direct een huis nodig en kwam ik terecht in mijn horrorscenario, de plek waar ik voor mijn 80e nooit had willen zitten, de plek waar de geraniums bij de huur inbegrepen zijn, de plek waar je tijdens nationale feestdagen niet zonder zonnebril kan rondlopen… de volksbuurt.

Een half jaar lang heb ik de anonimiteit kunnen waarborgen. De gordijnen hebben al die tijd dicht gezeten en niemand wist wat er in dit huis schuil ging. Een half jaar later besloot ik noodgedwongen hier nog minimaal een jaar te blijven. Niet omdat het hier beviel, nee zeker niet, maar in deze tijden kan ik voorlopig niets beters krijgen. Ik besloot dan ook mijn voortuin onder handen te nemen en binnen ook het een en ander te bewerkstelligen om de situatie leefbaarder te maken. Voor zover mogelijk.

We zijn nu een maand verder. As we speak zit ik in mijn voortuin dit stuk te typen en te overdenken wat er is gebeurd in de afgelopen maand. Een soap trekt aan me voorbij. Een soap waar ik middenin woon. Een soap, waar ik tegen alle verwachtingen in, aan mee deel. Een donkere schaduw hangt over deze buurt waar de mensen altijd lachen. Niemand van buiten af, niemand, beseft wat er hier allemaal gebeurd.

Het begint in het huis naast me. Een buurjongen die zijn hulp aanbiedt bij het spitten van mijn voortuin. Mijn vermoeidheid overwon mijn angst voor diskrediet bij buren en ik greep het voorstel met twee handen aan. De jongen pakte zijn konijn erbij en mijn hart smolt direct. Hij vertelde me over de buurt, over de mensen waar je wel mee kunt praten zonder dat het verplichtingen met zich mee brengt. Over de mensen waar je niet mee kunt praten, die wegens eenzaamheid en misplaatst oudergevoel een gevaar voor je vrije tijd kunnen zijn. De roddels, de affaires en vooral DE geheimen van de buurt. Zijn huis, wat er nu maagdelijk schoon uitziet, bleek tot een half jaar geleden een hoerenkast te zijn geweest. Illegale meiden werden als goedkoop vlees over de toonbank gesmeten en de spermavlekken zaten tot in het plafond. “Nooit, maar dan ook nooit” zei hij me “wordt hier nog over gesproken” Maar het geheim zit in ieders hoofd die hier voorbij loopt. Mensen weten niet waar ze moeten kijken en nog altijd als er een auto de straat in rijdt, zie je de gordijnen lichtjes opzij gaan.

Er bleken zelfs meer “normale” mensen te wonen in deze buurt. Mijn Hongaarse bovenbuurmeisjes komen bij me zitten in de voortuin. We kletsen, we eten ijs. De meest goddelijk man die ik ooit heb ontmoet, komt me vragen of hij mijn overgebleven zand van de voortuin mag meenemen. Alles lijkt goed te gaan, alles lijkt beter te worden, ik voel me thuis.

Een paar keer heb ik hem nog gezien, de buurjongen, gezellig, als goede vrienden hebben we gegeten en gedronken. We hebben gedanst tot diep in de nacht en ik dacht dat de wereld perfect was. Tot vrijdagavond… We hadden afgesproken. Hij moest nog even weg, daarna zou hij aankloppen. Nimmer meer heb ik iets van hem vernomen. Zelfs zijn telefoon staat uit. Zijn konijn zit alleen. Alleen in het huis waar ooit de hoeren hebben gedanst, het huis wat compleet is leeg getrokken om het leefbaar te maken, het huis waar nu al dagen geen teken van leven meer in is vertoond. De auto is weg. Het huis staat leeg. Geen bericht, geen verhuistekens, geen familie, geen huisbaas, niets dan leegte. Het mysterie ontwaakt.

Hoe mooi de goddelijke man ook is, hoe prachtig hij ook lacht, hoe aardig de buurmeisjes ook zijn, hoe gemoedelijk ik er ook uitzie in mijn voortuin. De schaduw komt dichterbij. Het donker trekt zich over de buurt die voor even het licht heeft gezien. Hier en daar klinkt nog een vriendschappelijk “hoi” of zie je lichtjes een hoofd knikken jouw kant op. Het voordeel van de mensen die altijd weten wat je aan het doen bent, blijkt geen voordeel. Ze houden zich enkel bezig met wat er WEL plaatsvindt. Niemand lijkt zich te bekommeren om wat er NIET plaatsvindt. Je kunt vermoord worden in je eigen huis en na twee weken nog niet gevonden zijn. Je kunt uitglijden in de douche en niemand zal het vreemd vinden dat die laptop al een paar dagen buiten staat. Ja. Ze vinden het vervelend dat ze niemand zien om aan te vragen of ze hem mee mogen nemen.

Ik ruim mijn spullen op, haal mijn tuinset naar binnen, doe de ramen dicht en sluit de gordijnen. Ik trek me terug in de anonimiteit. Morgen gaan we opnieuw naar buiten en doen we alsof er niets aan de hand is. Ik zeg vriendelijk “hoi” en knik naar mensen. Als iemand mijn zand mee wil nemen zeg ik “nee sorry, u bent net te laat, er komt al iemand anders voor”. Ik eet een ijsje  met de buurmeisjes en vraag me in stilte af waar de buurjongen toch blijft. Maar ik vertel het niemand. Want wij delen geheimen, de buurjongen en ik, wij delen geheimen.