Ik zou concrete gevallen willen zien, bij journalisten, advocaten enz. Cijfers op tafel,. feiten, concrete gevallen .Wetenschap hoeft niet, maar juist hoe het in de praktijk werkt.

Ook zullen er wel mengvormen bestaan? Basisbedrag + bonus etc.

ben benieuwd.
dag mensen

Wat is je wens?

Hanteer je het voor een traject van 500 euro of van 30.000 euro? In het laatste geval (meer bij interim opdrachten aan de orde) denk ik dat het wenselijk wordt om het model wat aan te passen. Bv door inzicht te geven in (tarief) bandbreedtes, indicaties af te geven, afspraken te maken, meerdere peilmomenten te bepalen of per termijn eea te benaderen en af te ronden.

Uitgaande van de veronderstelling dat WA onderscheidend is en daarmee opdrachten kan werven is het interessant om te kijken of het werkt… Drie maanden thuis zitten of de uitdaging aan gaan dat je tegen bv 80% van je tarief werkzaam bent… (of 110%)?

Op LinedIn heb ik bij de WA group een discussie gestart en een aardige anekdote geplaatst over een case met fooi in een restaurant. Niet helemaal zuiver WA, maar wel aardig om de spanning tussen het economische en sociale principe te merken… Check:

http://www.linkedin.com/groupAnswers?viewQuestionAndAnswers=&gid=2089086&discussionID=11355423&goback=%2Eanh_2089086

Er is zoveel over te zeggen. Met name door mensen die zich hier meer en vaker mee bezig hebben gehouden dan ik. Ook ik wip en wap tussen waardebepaling achteraf en vooraf zeggen wat iets kost.

Ik zou het wel mooi vinden als er mensen vanuit wetenschappelijk oogpunt naar gaan kijken, want dat zou zomaar wel eens tot nieuwe maatschappelijke veranderingen kunnen leiden.

Wens ik je nu voor nu smakelijk eten met hete curry…

1) In het restaurant willen ze niet krenterig over komen, dat is geen waardebepaling, dat is sociale druk.

2) Als een beginner meer krijgt dan hij eigenlijk had durven vragen, zal dat niet vaak voorkomen. Iemand die onzeker is, is juist niet de persoon waar de waarde echt wordt betaald.

3) Als je zo vaak voor 1 bedrijf werkt dat het ‘systeem’ zich filtert, was je waarschijnlijk ook al aangenomen voor de klus als je een normaal tarief vroeg, of ben je daar te vaak geweest. En dat was dus sowieso geen handige actie. Daarbij ben je daar je waarde kwijtgeraakt, je mag hopen dat er niet over gepraat wordt en dat mensen dat bedrag als maatstaf aannemen. Vervolgens kan je met een nieuwe klant weer van vooraf aan beginnen. Dit zie ik dus gewoon als een structurele fout.

4) Maar ligt dat aan jouw product of aan de doelgroep die je kiest en aan de tijd die je erin steekt??? Aangezien mensen vaak als laatste naar zichzelf kijken is dit dus geen verbetering van productie.

Dus nee, ik vind dit mooi praat. Het is namelijk maar net hoe je het bekijkt.

1. Een restaurant in Amsterdam is meer gaan verdienen nadat ze klanten zelf laten bepalen wat ze betalen. Dit heeft alles te maken met het feit dat veel mensen niet als krent gezien willen worden en dus meer geven dan wanneer de prijzen op de menukaart zouden staan.

2. Veel ondernemers hebben grote moeite het bedrag te vragen wat ze eigenlijk zouden willen hebben. ‘Ik ben toch net begonnen?’ ‘Mijn bedrijf staat net?’ ‘Tuurlijk ben ik goed in wat ik doe, maar om nou te zeggen expert.’ Door mensen achteraf te vragen wat ze iets waard vinden, kan dus soms helpen op een hogere prijs uit te komen.

3. Zoals Martijn Aslander zegt: ‘Als je bij een bedrijf komt dat je standaard te laag betaald, dan kom je er uiteindelijk niet meer.’ Het is een manier van ‘eerlijk’ zaken doen. Uiteindelijk filtert dit systeem zich uit naar redelijk vragende en redelijk betalende mensen.

4. Stel dat iedereen je te weinig betaald: Hoeveel toegevoegde waarde bied je dan? En moet je dan nog wel op een markt zijn? Kijk eens naar de platenmaatschappijen van nu. Zij hebben stichting Brein nodig om te overleven, omdat ze het anders niet zouden kunnen.

Ben ik hiermee een totale voorstander van waardebepaling achteraf? Nee, omdat ik denk dat geen enkel systeem per definitie heilig is. Ja, omdat ik denk dat het uurtje factuurtje systeem niet blijkt te werken.

Mijn advies naar ondernemers is dan ook: richt je bedrijf in zoals jij dat belangrijk vindt. Wil je op de ‘Martijn Aslander’ manier werken? Doe het! Word je gelukkiger van het Randstadmodel ga je gang. Waar het om gaat is dat jij als mens en dus als ondernemer een vorm kiest die bij je past.

Het ultieme advies aan iedereen en alles is uiteindelijk: Be you